|
Zapewne najbardziej godnym uwagi aspektem
programu badawczego nad kamuflażem oraz sposobami maskowania, prowadzonym
dla SS, były zastosowane wzory kamuflażu. Te niezaprzeczalnie śmiałe
projekty o błyskotliwie dobranej palecie barw zmieniły oblicze ówczesnego
pola walki wyznaczając zarazem kierunek przyszłych zmian. W ciągu zaledwie
kilku lat używania przez oddziały Waffen-SS, niemieckie wzory kamuflażu ciągle
ewoluowały i poddawane były licznym zmianom - żaden ze wzorów produkowanych
przed oraz na początku wojny nie dotrwał w produkcji do jej końca.
Z tego też powodu cały proces ewolucji kamuflażu dla SS można de facto
nazwać jednym wielkim "eksperymentem". Waffen-SS posiadało swoje własne
wydziały pracujące w Głównym Urzędzie Administracyjno-Gospodarczym SS [SS-Wirtschafts-
und Verwaltungshauptampt; SS-WVHA] w Berlinie nad nowymi projektami ubiorów maskujących oraz
ich wdrażaniem do produkcji. Według SS-Obersturmbannführera Detterdea,
głównego kwatermistrza XIII Korpusu SS, testy laboratoryjne oraz polowe
prowadzone były równocześnie. Zazwyczaj oddziałom i jednostkom biorącym
udział w testach wydawano eksperymentalne elementy umundurowania i
wyposażenia by sprawdzić ich efektywność w najróżniejszych warunkach.
SS-WVHA
wysyłał także w pole specjalne ekipy obserwatorów celem odnotowania uwag,
obserwacji i pomysłów zgłaszanych przez samych żołnierzy. Informacje te były
później szczegółowo wykorzystywane przy pracach nad kolejnymi wzorami
kamuflażu i krojem mundurów.
Opisane poniżej wzory kamuflażu używane przez Waffen-SS zostały wyodrębnione
kolejno począwszy od najwcześniejszego typu - w kolejności, w której
wdrażane były do produkcji. Podane daty są przybliżone z powodu czysto
"eksperymentalnej" natury kamuflażu SS oraz jego nieustannej ewolucji.
Pomimo, iż poniżej przedstawiono wszystkie znane wzory kamuflażu
zaprojektowanego wyłącznie dla SS, ryzyko pominięcia jakiegoś wzoru,
niestety, istnieje. Jest bardzo prawdopodobne, że istniały wzory, których
użyto do produkcji jedynie bardzo niewielkiej ilości umundurowania oraz
wyposażenia maskującego. Prawdopodobieństwo ich odnalezienia czy też
zidentyfikowania pośród ogromu materiałów fotograficznych jest, delikatnie
mówiąc, niewielkie. Tym niemniej zawsze istnieje możliwość odnalezienia lub
nieoczekiwanego wypłynięcia ocalałych "nowych", nieznanych dotąd wzorów
[aczkolwiek wraz z upływem czasu prawdopodobieństwo takie znacząco maleje].
Zawarte zostało tutaj prawdziwe oblicze kamuflażu Waffen-SS; nowatorskiego,
niezwykle praktycznego w użyciu, a przede wszystkim wręcz zaskakująco
skutecznego.
| 1. Blocktarnmuster
[SS-VT]
|
data: 1936 - 1938
sposób nadruku: materiał drukowano ręcznie,
zastosowanie: pokrowce maskujące na hełmy, sznurowane bluzy maskujące.
Wzór ten to prawdopodobnie skutek wczesnych projektów Linnekogela, członka
Reichsführung-SS [Dowództwo SS Rzeszy] i pierwszego dyrektora Departamentu T
["Tarnung"].
Linnekogel zmarł jednak przed zatwierdzeniem swoich pomysłów, a po jego
śmierci pracami nad rozwojem kamuflażu zaczął kierować prof. Johann Georg
Otto Schick.
Początkowo wzór [ang. "Block pattern"]
wykorzystywano wyłącznie do szycia pokrowców maskujących na hełmy [Stalhelmtarnüberzug] jako materiał do pierwszych
testów i eksperymentów przeprowadzanych w SS-Standarte 1. "Deutschland". Później, podobnie
jak szereg innych wczesnych wzorów kamuflażu dla SS-VT, wzór ten wprowadzono
także do produkcji bluz maskujących, tzw. Tarnschlupfjäcke [Tarnschnürhemd]
- nie użyto go jednak do produkcji indywidualnych płacht namiotowych
[Zeltbahn].
Materiał drukowano ręcznie metodą sitodruku i barwiono używając trzech
kolorów. Nakładające się na siebie odcienie dawały efekt koloru czwartego.
Do procesu barwienia materiału w ten wzór kamuflażu używano barwników o
nazwie "Anthrasol".
| 2. Platanenmuster
[SS-VT] |
data: 1936 - 1940.
sposób nadruku: materiał drukowano ręcznie
zastosowanie: pokrowce maskujące na hełmy, sznurowane bluzy maskujące,
indywidualne płachty namiotowe
Uniwersalny projekt prof. Otto Schicka był z powodzeniem używany zarówno do
produkcji odzieży maskującej jak i indywidualnych płacht namiotowych, z których - po połączeniu ich ze sobą - można było zbudować
namiot w najróżniejszych konfiguracjach. Wzór platanowy był najdłużej
produkowanym wzorem kamuflażu dla Waffen-SS; jego produkcji zaprzestano
dopiero w 1944. Wczesne modele odzieży maskującej z tym wzorem kamuflażu
używanej przez żołnierzy SS-VT charakteryzowały się mniejszymi zadrukowanymi
polami, były bardziej "nakrapiane" oraz posiadały większe odstępy w nadruku
ciemnych plam. W późniejszych wersjach nadrukowany wzór był "większy", a
układ plam był bardziej "rozległy". Wczesne wysiłki prof. Schicka zmierzały
do stworzenia efektywnego wzoru maskującego, który możliwie najbardziej
naturalnie wtapiałby się w otoczenie a także, w przypadku łączenia ze sobą
płacht namiotowych, naturalnie oraz płynnie łamałby charakterystyczne
geometryczne [trójkątne] kształty. W 1938 prof. Schick pisał do Himmlera:
"Zaprojektowany przeze mnie wzór kamuflażu nie kopiuje wcześniejszych
pomysłów na tym polu. Wzór ten daje naturalny efekt nieregularnych
kształtów, nawet regularne trójkątne powierzchnie [namioty] dają dzięki
niemu wrażenie "nieregularności", wobec czego połączone sekcje namiotowe
posiadają efekt mieszania się wzoru i doskonale zlewają się z otoczeniem.
[…] Te wzory kamuflażu są skutkiem moich obserwacji środowiska naturalnego."
Prof. Schick stworzył sześć różnych odmian tego wzoru by zastosować je w
produkcji indywidualnych płacht namiotowych.
|
 |
Sześć połączonych
ze sobą płacht tworzyło standardowy namiot [6-bahnzelte]. Każda
płachta posiadała nr wzoru kamuflażu [od 1 do 6]. Po odpowiednim
"numerycznym" połączeniu płacht, dawało to efekt płynnego przechodzenia jednego wzoru w drugi,
dzięki czemu spory namiot doskonale wtapiał się w otoczenie. Oczywiście to
była jedynie teoria wypracowana przez zespół prof. Schicka... W praktyce żołnierze
łączyli swoje "zelty" w najróżniejszy sposób, w zależności od pomysłowości
oraz ilości posiadanych płacht - niekoniecznie zgodnie z instrukcją - o czym
świadczą liczne zachowane zdjęcia. W warunkach polowych trudno sobie
wyobrazić, żeby żołnierz mający płachtę z nr 1, całymi godzinami szukał
wśród kolegów z innych drużyn lub plutonów kogoś z płachtą nr 2...
Materiał barwiono ręcznie metodą sitodruku. Początkowo do procesu barwienia
materiału używano barwników o nazwie "Anthrasol", w
okresie późniejszym materiał barwiono stosując barwniki o nazwie "Indanthrene".
| 3. Platanenmuster
[SS-VT] |
odmiana "plamista" - ang. tzw. "lateral
wariant"
data: 1938 - 1940.
sposób nadruku: materiał drukowano ręcznie,
zastosowanie: pokrowce maskujące na hełmy, sznurowane bluzy maskujące.
Ten wyjątkowo rzadko spotykany wzór był pierwszą odmianą wzoru platanowego,
która charakteryzowała się bardziej "nakrapianym" nadrukiem -
charakterystycznym dla późniejszych wersji wzoru Platanentarnmuster. Ta
odmiana zastąpiła "Blockmuster", będąc w rzeczywistości jego
zmniejszonym wariantem. Stosunkowo łatwo można odróżnić odmianę "plamistą"
od późniejszej "nakrapianej": w odmianie "plamistej" układ ciemnych plam
przypomina odwrócone "literki".
|
|
"Platanenmuster" Nr
5 |
W wyniku barwienia materiału trzema
barwnikami "Anthrasol" uzyskiwano we wzorze czwarty kolor. Odcienie używane
w tym wzorze są praktycznie takie same jak we wszystkich przedwojennych
wzorach kamuflażu SS. Trzy podstawowe kolory używane w procesie
barwienia materiału to:
strona wiosenna/letnia - ciemna zieleń, soczysta zieleń [zielony odcień],
brązowy podkład
strona jesienna/zimowa - ciemny brązowy, soczysta zieleń [brązowy odcień],
brązowy podkład
Wzór ten był przewidziany jedynie do użycia w produkcji odzieży maskującej.
Nie posiadał także charakterystycznej
numeracji obecnej we wszystkich pozostałych odmianach Platanentarnmuster.
data: 1940 - 1942.
sposób nadruku: materiał drukowano maszynowo,
zastosowanie: sznurowane bluzy maskujące.
Unikalny wzór o charakterystycznym "palmowym" układzie plam był jednym z
pierwszych wzorów, które drukowane były maszynowo. Wraz z inwazją na Związek
Sowiecki wzór ten został dość szeroko rozpowszechniony wśród walczących
oddziałów Waffen-SS. To, co odróżnia ten wzór kamuflażu od innych
dwustronnych odmian używanych przez Waffen-SS to fakt, że -
najprawdopodobniej - pokrowce maskujące na hełm oraz
polowe czapki maskujące [Tarnmütze] nie były w tym wzorze produkowane. Istnieje co
prawda szereg fotografii [między innymi żołnierzy 3. SS-Panzer Division
"Totenkopf" podczas początkowej fazy niemieckiego ataku na Związek Sowiecki
w 1941 oraz późnowojenne zdjęcia żołnierzy 12. SS-Panzer Division
"Hitlerjugend"], na których wyraźnie widać użycie pokrowców z tym właśnie wzorem kamuflażu. Najprawdopodobniej jednak była to polowa "twórczość"
frontowych krawców niż produkcja fabryczna [chociaż ich produkcja z
pozostałości materiału użytego do produkcji bluz maskujących wydaje się
logiczna], bowiem nie jest znany jakikolwiek zachowany pokrowiec z tym
wzorem
kamuflażu.
Materiał barwiono używając zarówno barwników "Anthrasol" jak i "Indanthrene".
Materiał ten stosowano jedynie do produkcji
odzieży maskującej.
odmiana "nakrapiana" - ang. tzw. "polyspot
wariant"
data: 1941.
sposób nadruku: materiał drukowano ręcznie,
zastosowanie: pokrowce maskujące na hełmy, sznurowane bluzy maskujące.
Ta rzadka odmiana wzoru Platanentarnmuster była ostatnim wariantem kamuflażu drukowanego ręcznie. Był to zbliżony wzór do odmiany
"plamistej", lecz o charakterystycznych małych "nakrapianych" plamach. Wzór
ten, podobnie jak odmiana "plamista", również nie posiadał numeracji.
Tak jak we wczesnych wariantach wzoru platanowego, materiał barwiono
używając barwników o nazwie "Anthrasol".
|
6.
Platanentarnmuster [Eichplatanentarnmuster] |
produkcja wojenna
data: 1940-1944.
sposób nadruku: technika łączona - materiał drukowano maszynowo oraz ręcznie,
zastosowanie: pokrowce maskujące na hełmy, sznurowane bluzy maskujące, polowe
czapki
maskujące, indywidualne płachty namiotowe,
kombinezony czołgowe [tzw. "Panzerkombi"].
Istnieje bardzo wiele odmian tego wzoru, co wynika z faktu zwiększenia
ilości producentów materiału maskującego [a dzięki temu powstaniu różnic w
nadruku kamuflażu]. Wcześniejsze warianty wzoru Platanentarnmuster były
drukowane ręcznie, po czym począwszy od 1941 zaczęto stosować szybszą i mniej
praco- oraz czasochłonną technikę barwienia materiału. Podkład w nowo
wprowadzony wzór Eichenlaubtarnmuster [wzór "dębowy" uzyskiwano barwiąc
materiał dwoma barwnikami, co pozwalało uzyskać trzeci kolor] drukowano
maszynowo a następnie ręcznie nakładano nań ciemny nadruk wzoru "platanowego".
Jednakże nowy proces barwienia materiału maskującego nie zastąpił całkowicie
nadruku ręcznego. Produkcję zwiększono jedynie nieznacznie, wobec czego do
1944 stosowano obie techniki.
Wydaje się, że w tym wzorze nie produkowano odzieży zimowej - jeżeli jednak
tak, to w bardzo niewielkich ilościach. Wzór ten nie był drukowany na
drelichu [HBT].
data: 1941-1944.
sposób nadruku: materiał drukowano maszynowo,
zastosowanie: pokrowce maskujące na hełmy, sznurowane bluzy maskujące,
czapki polowe, indywidualne płachty namiotowe, odzież zimowa [Wintertarnazug
43], bardzo rzadko także dwuczęściowy drelichowy mundur maskujący [Drillichtarnanzug
44].
|
|
Rauchtarnmuster -
strona letnia |
Rauchtarnmuster wyraźnie odróżniał się od wcześniejszych rodzajów wzorów
kamuflażu - charakterystycznie "rozmyty" wzór doskonale wtapiał się w
otocznie dzięki układowi plam stwarzających unikalny efekt "cieni". Wzór ten
tworzy "dębowy podkład", na który nakładano nadruk w dwóch odcieniach czerni.
|
8. Eichenlaubtarnmuster
- wersja "A" |
data: 1941-1945.
sposób nadruku: materiał drukowano maszynowo,
zastosowanie: wszystkie rodzaje umundurowania i wyposażenia maskującego za wyjątkiem bluz maskujących dla wojsk
spadochronowych [Fallschirmschützen-Bluze, tzw. "Knochensack"].
Wzór ten początkowo stanowił jedynie podkład dla "Rauchtarnmuster". Aczkolwiek po
dodaniu dwóch odcieni ewoluował tworząc zupełnie nowy wzór kamuflażu.
Ponieważ większość materiału drukowanego w "Eichenlaubtarnmuster" przeznaczona
była do produkcji wzorów "Rauchtarnmuster" oraz "Platanenmuster", elementy
umundurowania oraz wyposażenia maskującego produkowane wyłącznie w tym wzorze
były stosunkowo rzadziej spotykane w stosunku do swoich poprzedników.
Sytuacja ta nieznacznie zmieniła się pod koniec wojny.
|
9.
Eichenlaubtarnmuster - wersja "B" |
data: 1943-1945.
sposób nadruku: materiał drukowano maszynowo,
zastosowanie: wszystkie rodzaje umundurowania i wyposażenia maskującego za wyjątkiem bluz maskujących dla wojsk
spadochronowych ["Knochensack"].
Późna odmiana wzoru "dębowego" określana jest jako
wersja "B" [Beringt-Eichenlaubtarnmuster]
- najogólniej mówiąc jest to uproszczona mutacja odmiany typu "A".
|
|
Eichenlaubtarnmuster - wersja "B", strona letnia |
Różnice wersji "B"
polegają na bardziej "miękkich" i "rozmytych" krawędziach plam oraz ich
charakterystycznych "obwódkach".
Wraz z wprowadzeniem wzoru "Tupfentarnmuster" [inna nazwa to "Erbsentarnmuster"] nie
zaprzestano produkcji wzoru "Eichenlaubtarnmuster" [w przeciwieństwie do
wzorów wcześniejszych], a materiał maskujący drukowany w tym wzorze produkowano
do 1945.
| 10. Tupfentarnmuster [Erbsentarnmuster] |
data: 1944-1945.
sposób nadruku: materiał drukowano maszynowo,
zastosowanie: dwuczęściowe mundury maskujące [Panzertarnuniform 44,
Drillichtarnazug 44], odzież zimowa.
Zaprojektowany do użytku całorocznego, planowano nim zastąpić wszystkie
poprzednie wzory. Wprowadzony po raz pierwszy w marcu 1944 wraz z
dwuczęściowymi mundurami maskującymi dla oddziałów piechoty i wojsk
pancernych Waffen-SS. Był to ostatni wzór kamuflażu, którego użyto na
większą skalę do produkcji umundurowania maskującego.
We wzorze tym nie produkowano pokrowców maskujących na hełmy oraz polowych
czapek maskujących, nie jest jednak wykluczone, że były one szyte
indywidualnie przez żołnierzy lub polowych krawców. Wbrew niektórym
źródłom, krążącym opiniom licznych "znawców" tematu [a nawet pewnym
zachodnim muzeom!] oraz słynnemu "znalezisku z Dachau", bluzy maskujące dla
wojsk powietrznodesantowych Waffen-SS [Fallschirmschützen-Bluze] nie były produkowane
z materiału drukowanego tym wzorem kamuflażu.
Do barwienia materiału używano aż pięciu kolorów, stosowano barwniki
"Anthrasol" oraz "Indanthrene".
data: 15.I.1945,
sposób nadruku: materiał drukowano maszynowo,
zastosowanie: dwuczęściowe mundury maskujące, odzież zimowa.
Była to ostatnia próba stworzenia zupełnie nowego, bardziej efektywnego od
dotychczasowych projektów, a przede wszystkim zunifikowanego dla całych
niemieckich sił zbrojnych, wzoru kamuflażu. Tym wzorem był "Leibertarnmuster",
który stanowił rezultat prac oraz szeregu prób i testów przeprowadzonych
pod kierownictwem prof. Schicka i jego trzech asystentów, SS-Hauptsturmführerów: Lechlera, Kruga oraz Fischera
[ich siedzibę oraz
główną kwaterę stanowiło Bekleidungswerke der Waffen-SS położone przy Karlstrasse
33/10 w Monachium]. Był to zupełnie nowy projekt, radykalnie
odmienny od wszystkich poprzednich niemieckich wzorów kamuflażu - używanych
zarówno przez Waffen-SS jak i w Wehrmachcie [Heer i Luftwaffe]. Zawarto w
nim kilka nowych, unikalnych wówczas koncepcji. Było powszechnie wiadomo, że
dotychczasowe wzory kamuflażu tracą swoje właściwości maskujące na małych
odległościach, a nadrukowane plamy tracą efekt "rozmycia" i wtapiania się w
otoczenie, co było szczególnie widoczne we wzorach Splittertarnmuster oraz
Sumpftarnmuster wykonywanych dla Heer i Luftwaffe. Wadę tę starano się wyeliminować w nowym
wzorze. Przełomem było także zastosowanie czarnego barwnika "Aniline"
[zawierającego węgiel aktywowany], dzięki któremu obniżono widzialność
nowych tkanin maskujących w podczerwieni! Firma I.G. Farben opracowała nawet
specjalny barwnik o nazwie "Hydron Oliv GX", którego użycie do produkcji
nowego materiału miało jeszcze bardziej zwiększyć jego
właściwości maskujące oraz "niewidzialność" w podczerwieni. Jednak
barwnika tego nie zdołano wprowadzić do produkcji, a dalsze prace przerwał
koniec wojny.
Ostatecznie do barwienia materiału używano pięciu kolorów:
ciemno-zielony - barwnik "Indanthrene" Brillant Grün 4G
jasno-zielony - również barwnik "Indanthrene" Brillant Grün 4G lecz odcień zredukowany 1:1
czerwony - barwnik "Indanthrene" Rot GG Suprafix
czarny - barwnik "Aniline" Schwartz
piaskowy - barwniki "Indanthrene" Braun TMZ Suprafix, "Indanthrene" Gelb G,
"Indanthrene" Brillant Grün B.
Taka kombinacja kolorów oraz ich odcieni zaowocowała powstaniem niezwykle
charakterystycznego wzoru kamuflażu, absolutnie odmiennego od wszystkich dotychczas
stosowanych, przy czym znacznie lepiej wtapiającego się w otoczenie.
"Leibertarnmuster" pojawił się jednak zbyt późno by w jakikolwiek sposób
zmienić wygląd żołnierzy niemieckich czy też znacząco wpłynąć na koleje
działań wojennych. Fabryki zajmujące się produkcją materiałów maskujących
nie otrzymały żadnej informacji o nowym wzorze kamuflażu aż do 15 stycznia
1945. Wraz z nieuchronnie zbliżającym się końcem wojny, jedynie garstka
walczących oddziałów otrzymała nowe umundurowanie maskujące uszyte z tego
materiału.
Według pewnych źródeł niektóre oddziały Waffen-SS wycofujące się z rejonu Rygi
na Łotwie były wyposażone w mundury maskujące wzoru "Leibertarnmuster". Niedawno pojawiły się także zdjęcia, pochodzące z frontu
wschodniego [Dolny Śląsk, okolice Odry, lub Sudety], potwierdzające tą tezę.
Mundury tego wzoru miały pojawić się również na ulicach Berlina w kwietniu
1945, jednak, jak na razie, nie znalazło to potwierdzenia w dostępnych
zdjęciach z tego frontu.
Mundury uszyte z materiału drukowanego w ten wyjątkowo rzadki wzór kamuflażu
znane są jedynie dzięki raportowi Francisa S. Richardsona z wywiadu US Army
z 1945 oraz nadzwyczaj nielicznych ocalałych elementów umundurowania,
znajdujących się w prywatnych kolekcjach. Mundury te, co zrozumiałe, uchodzą
za najdroższe na światowych aukcjach.
Znana jest jedynie jedna
dwustronna zimowa "parka" z tym wzorem kamuflażu, jedna drelichowa kurtka mundurowa
- zbliżona krojem do kurtki M.43, kilka kurtek mundurowych M.45 [krótkie o
jedynie dwóch kieszeniach, podobne krojem do kurtek mundurowych M.44,
wykonane z drelichu tkanego w "jodełkę", tzw. HBT] oraz kilka par spodni
[zbliżone krojem do Kielhose 43, mocno jednak uproszczone].
|
|
"Leibertarnmuster"
jako muzealny eksponat. |
Wiele lat po zakończeniu II Wojny Światowej, liczne mutacje i odmiany wzoru
"Leibertarnmuster" były, a nierzadko nadal pozostają, w użyciu kilku
współczesnych armii [np. niemiecka Bundeswehra wykorzystywała je do 1956, Szwajcaria w
latach 1955-95, Czechosłowacja od początku lat 50-tych]. Niektóre z tych wzorów są
tak podobne do oryginalnego niemieckiego, że dla niewprawnego oka są
niemal nie do odróżnienia. Dla innych wzór "Leibermuster" stanowił punkt wyjściowy do
opracowania własnych wzorów kamuflażu [np. w US Army - zaprojektowany w
1948, a wprowadzony do użytku podczas wojny w Wietnamie wzór typu ERDL,
będący notabene "dziadkiem" współczesnego "Woodlandu"…
Zadziwiające, że prawdopodobnie największy
wkład Niemców w rozwój współczesnego szeroko pojętego kamuflażu, pozostaje ich
najmniej znanym osiągnięciem...
| 12. Italienischetarnmuster |
data: 1943-1945
zastosowanie: wszystkie rodzaje mundurów za wyjątkiem dwuczęściowych ocieplanych
kompletów zimowych [Wintertarnazug 43] oraz bluz maskujących dla wojsk
spadochronowych.
Ten wzór kamuflażu nie został zaprojektowany przez Niemców, aczkolwiek z
powodu jego bardzo szerokiego zastosowania w szeregach Waffen-SS
[szczególnie w dywizjach walczących na froncie południowo-zachodnim: 1. SS-Panzer Division "Leibstandarte Adolf Hitler"
oraz w 12. SS-Panzer Division "Hitlerjugend"] należy mu się krótka wzmianka.
W 1929 armia włoska - jako pierwsza na świecie! - wprowadziła do użytku płachtę
namiotową wykonaną z materiału maskującego [godne uwagi jest to, że: projekt,
kształt i wymiary płachty oraz wzór kamuflażu pozostały u Włochów niezmienne aż do
1982! Z ich doświadczenia już w 1931 skorzystała... Reichswera: w tym roku
na płachty namiotowe nałożono kamuflaż "Splittertarnmuster"].
|
|
Płachta Zeltbahn
uszyta wg wzoru M 1931 |
W 1943, wraz z rozbrojeniem armii włoskiej, Niemcy przejęli ogromne
ilości włoskiego materiału maskującego. Wobec nadal niewystarczającej
rodzimej produkcji umundurowania oraz wyposażenia maskującego, podjęto
decyzję o natychmiastowym wykorzystaniu zdobyczy do produkcji mundurów dla
Waffen-SS.
[jeszcze w trakcie trwania Powstania
Warszawskiego Himmler powiedział: "Mnie są potrzebne z Warszawy wszystkie
tekstylia dla wykonania mundurów. Nawet najbrudniejsze szmaty, które leżą w
rynsztoku, są dla mnie ważne".]
Włoski materiał okazał się niezwykle popularny i szyto z niego
praktycznie
każdy rodzaj niemieckiego umundurowania maskującego - wraz z całym szeregiem
nieregulaminowych, polowych bądź też szytych na indywidualne zamówienie
wyrobów. Na szeroką skalę produkowano z tego materiału m.in. kurtki
maskujące wzorowane na kroju kurtek mundurowych M.43 oraz M.44, spodnie
- będące odpowiednikiem Kielhose 43, polowe czapki maskujące, długie ocieplane
parki z futrzanym kapturem, indywidualne płachty namiotowe [lecz z
nadrukowanym wzorem kamuflażu wyłącznie po jednej stronie], kombinezony
czołgowe, dwuczęściowe czołgowe mundury maskujące, a nawet sznurowane bluzy
maskujące.
Powszechna dostępność włoskiego materiału -
nie zmienionego od lat 20-tych, doprowadziła do wielu oszustw. Powstające
obecnie mundury Waffen-SS, oszuści sprzedają jako "drugowojenne
oryginały"... Trzeba bardzo uważać :] |
