część I

Każdy Polak doskonale zna się na wszystkim. Każdy z nas świetnie wie: jak działają wszystkie leki, jak uzdrowić światową gospodarkę i jak zrobić nową ustawę o Radiofonii i Telewizji. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że każdy Polak równie dobrze zna się także na hełmach niemieckich, a niektórzy nawet są konsultantami d/s militariów w Filmie Polskim i TVP... To, co owi "konsultanci" przez ostanie 50 lat włożyli na głowy aktorom i statystom, powinno być tematem jakiejś pracy doktorskiej :) Ale po co? Czyż za mało mamy doktorów?

Hełm niemiecki jaki jest - każdy widzi...

Od siebie dodam tylko, że owe hełmy produkowano w kilku wzorach...

W 1914 roku armia kajzerowska wybrała się na I wojnę światową w Pickelhaubach, które bardzo szybko okazały się mało praktyczne...

W wojnie "pierwsze skrzypce" grała artyleria, której wtórowały karabiny maszynowe, Pickelhauba nie stanowiła ochrony - była jedynie reliktem przemijającej epoki. 2 lata później została wyparta przez hełmy nowej generacji.

To właśnie Stahlhelm M 16 wypał Pickelhauby. Podczas Kampanii Wrześniowej 1939 hełmy tego typu używane były przez polską 10. Brygadę Kawalerii.

Stahlhelm M-18, profil austriacki, wersja malowania Reichswehry po dojściu Hitlera do władzy. W 1935, gdy Reichstag powołał do życia Wehrmacht, pojawiły się mniejsze tarcze z oznaczeniem rodzaju sił zbrojnych. Zobacz paradną wersję tych hełmów.

M-16, pierwsza wersja oznaczenia Luftwaffe.

M-16/31 z oznaczeniem SS. 12 VIII 1935 został zatwierdzony nowy zestaw insygniów SS do oznaczania hełmów, opracowany przez prof. Hansa Hassa. Z lewej strony hełmu znajdowała się czarna swastyka umieszczona w białym kole na czerwonej tarczy, a z prawej strony umieszczano czarne runiczne znaki SS na białej tarczy w czarnej obwódce. Zgodnie z pierwszym rozporządzeniem znaki miały być malowane. Począwszy od 14 VIII 1935 zaczęto stosować kalkomanie wykonywaną w firmie C. A Pocher z Norymbergii. Wykonanie 1000 zestawów kosztowało 25 Reichsmarek. Po raz pierwszy hełmy z kalkomanią pojawiły się tego samego roku na wrześniowym Parteitagu NSDAP w Norymberdze.

W 1918 roku wprowadzono odmianę hełmu wzoru 1916, był to M 1918, noszący oficjalną nazwę Fernsprecher und Kavalleriehelm [hełm dla telefonistów i kawalerii]. Główną cechą różniącą hełm M 1918 od swego pierwowzoru były półokrągłe wycięcia na wysokości uszu. Zastosowano inny sposób zamocowania podpinki.

Do końca I wojny światowej wyprodukowano około 7,5 miliona hełmów i 50 tysięcy pancernych płyt czołowych. W okresie Republiki Weimarskiej oba typy: M 1916 i M 1918, były nadal używane w Reichswehrze. Na początku II wojny światowej M 1918 był stosowany przez telefonistów i obserwatorów artyleryjskich - ułatwiał trzymanie słuchawki przy uchu.

Wehrmacht Paradehelm aus Aluminium - oficerski aluminiowy hełm paradny M-1918.

W późniejszym okresie hełmy te zostały zastąpione nieco lżejszymi, wykonanymi z włókna szklanego.

Stirnpanzer - płyta pancerna mocowana do hełmu.

Stirnpanzer

Formacje policyjne

Edelstahlhelm M-34 policyjny RZM - wersja z zaokrąglonym daszkiem, odrzucona przez armię.

M-34 Feuerwehrpolizei - paradna wersja generalska

"Gladiator" - wersja 3-częściowa z oznaczeniem Luftschutz

Tropenhelm - tropikalne hełmy korkowe Heeres i Kriegsmarinne.

Na hełmach widoczne aluminiowe, lakierowane przypinane tarcze formacji.

Hełm korkowy Luftwaffe [replika]

Hełmy NSKK [Narodowo-socjalistyczny Korpus Kierowców]

Polizei brauner Lederschutzhelm für die Motorisierte Gendarmerie

Pozostałe części dostępne tylko na CD